CLEVE.ARGUELLES dotcom Change. Struggle. Revolution!

On Censorship

Nakaabot na hanggang pagdinig sa Senado ang isyu hinggil sa binabatikos na sining eksibit ni Mideo Cruz na 'Poleteismo' na naisama sa serye ng mga sining eksibit na 'Kulo' ng Sentrong Pangkultura ng Pilipinas o ng CCP. Magmula sa mga taong simbahan hanggang kay Imelda Marcos, binatbat ng kritisismo ang sining eksibit ni Mideo Cruz. Labag daw ito sa mata ng diyos, nakakabastos, hindi sining at walang maka-taong layunin.

Poleteismo

Tampok sa eksibit na ito ang isang collage na tumatalakay sa iba't-ibang idolo ng mga tao magmula sa idolong pang-relihiyon hanggang sa idolong pang-komersyo. May mga mukha ni Kristo na nilagyan ng ari ng lalaki sa ulo, maryoon ding kinabitan ng tenga ni Mickey Mouse at  imahen niya na umiiyak ng itim na tinta. Makikita din sa collage ang mga mukha ng mga kilalang politiko, iba't-ibang klase ng anting-anting, kilalang bold star at marami pang ibang simbolong kinikilalang idolo ng kasalukuyang kaayusang panlipunan. Nandoon si FPJ, Marcos, at Gloria Arroyo. Nandun din ang mga kaaya-ayang mga bold stars, Noynoy ballers at larawan ng basketbolistang si Jaworski.

Dahil nga sa hindi pagtanggap ng mga taong makapangyarihan mula sa simbahan at pamahalaan, tangkang paninira sa eksibit at pagbabanta sa buhay ni Mideo Cruz, ang mga naging dahilan upang tuluyan ngang isinara ang eksibit para sa publiko. Na-censor ang likhang sining ni Mideo Cruz.

Pagbatikos sa Awtoridad

Kung tutuusin, hindi naman usapin lang talaga ng relihiyon ang nais talakayin ng nasabing eksibit. Sinasalamin ng eksibit ang pananaw ni Mideo Cruz sa mga tinuturing ng nakararami bilang awtoridad o diyos sa kanilang buhay. Isa itong pagbatikos sa malabnaw at bulag na pagsamba ng nakararami sa mga bagay o tao na hindi naman dapat nabibigyan ng ganitong pagtatangi. Sa eksibit, gustong ipakita ni Mideo kung paanong si Hesukristo ay tinatangi ng marami bilang isa lamang sa mga pinagmumulan ng awtoridad kasama ng mga politiko, produktong ikinakalakal at mga iba pang kagamitang nagtataglay ng 'kapangyarihan.' May pagbatikos rin sa pyudal na katangian ng lipunan na bulag na sumasamba sa mga kalalakihan (ang ari sa ulo ni Kristo) o ang pagsasamantalang pagsamba sa mga seksing kababaihan.

Bilang isang sining eksibit, instrumento ito ni Mideo Cruz upang magpaabot ng kanyang pagsusuma sa lipunang ginagalawan niya at ang pagpuna sa namamayaning kaisipan sa kasalukuyan. Nais niyang isiwalat ang kabulukan ng kaisipang 'poleteismo' sa konteksto ng isang mala-kolonyal at mala-pyudal na lipunan. At mula sa pageexpose ng ganitong kaayusan ay ang pagmumulat sa nakakarami na baguhin ang kinagisnang kaayusan.

Truth Censorship

At sa ganitong kadahilanan kung bakit na-censor ang likhang sining ni Mideo Cruz. Ito ay pagbangga sa naghaharing sistemang panlipunan at pagtalakay sa kabulukan nito. Sa naturang eksibit, bibangga nito ang simbahan, ang pamahalaan at ang pamilihan. Tuwiran nitong kinekwestyon ang awtoridad na ibinibigay dito ng nakararami. Pagbatikos ito sa bulag na pagsamba natin sa mga politikong mapang-api at sa mga komersyal na kompanyang mapanlinlang. Na-censor ang likhang sining ni Mideo Cruz dahil binangga nito ang mga makapangyarihang institusyon ng pangangalakal, simbahan at pamahalaan.

Kasaysayan ang makakapagsabi na hindi na bago ang usapin ng censorship. Karanasan narin natin sa kasaysayan ng mundo ang makakapagsabi na ginagamit ang censorship upang mapanatiling atrasado ang tipo ng lipunan. Kung paano  ang simbahan ay gumawa ng paaran upang i-censor ang mga pagsulong sa agham at teknolohiya noong panahon ng Dark Ages ay hindi kaiba kung paano ginagamit ng mga institusyong ito ang censorship upang pigilan ang pagunlad ng kaisipang pang ekonomiya, kultural, sosyal at politikal ng mamamayan sa kasalukuyan.

Ganito din ang makikita sa kasalukuyang censorship sa mga gawaing LGBT para mapigilan ang malayang pagtanggap dito ng mga mamamayan. Minsan pa nga ay pang-sariling censorship mismo ang ginagawa ng mga myembro ng LGBT upang hindi mabatikos ng iba. Laganap din ang censorship sa gawaing politikal ng mga progresibo upang mapigilan ang paglaya ng mamamayan, censorship sa mga paaralan, censorship sa bahay, at censorship kahit sa barkada. Tumatakbo ang kasalukuyang lipunan sa pagtatakip sa katotohanan.

Censorship at Kamulatan

Sa makatuwid, hindi ang likhang sining ni Mideo Cruz ang biktima ng censorship. Biktima rito ang kamulatan ng nakakarami. Hindi dahil nakakabastos ito kaya ito na-censor kung hindi dahil pagbatikos ito sa mga taong nasa kapangyarihan.

Bakit hindi natin i-censor ang mga komersyal ng mga politiko tuwing eleksyon? Hindi ba't nakakabastos din ito dahil sa kanilang mga kasinungalingan at panloloko? Bakit hindi natin i-censor ang mga kampanyang laban sa RH ng simbahan? Nakaka-offend din ito sa ating karapatan. Bakit hindi natin i-censor ang SONA at iba pang pahayag ng Pangulo? Wala namang nilalamang katotohanan ito.

Alam nating hindi natin maaring gawin yun. Mahalaga kasing masagot ang tanong na sino ang dapat magdikta kung ano ang dapat i-censor at hindi? Malamang, ang may kapangyarihan. Diktadurya at monopolyo ng taong simbahan, pamahalaan at may-ari ng mga kompanya ang kapangyarihang mag-censor.

Hindi mapipigilan ng kahit ano mang censorship, maging ano pa man ang daluyan, ang papabilis at papatinding pagkamulat ng mamamayan. Ito ang katotohanang hindi kayang i-censor ng mga taong simbahan, tao sa pamahalaan at mga kapitalistang nagpapatakbo sa pamilihan. ###

Popularity: 4% [?]

Inquirer’s Costly, Senseless War

Contrary to what the people in Inquirer are saying, the Filipino people’s Maoist revolution is not a senseless war. Yes, I may agree that this is a costly war but it’s not, by any means, senseless.

While I have to recognize that some of the points in the opinion article are, well, true (and for that matter, is not an opinion for opinion’s sake), some of the points are, if not unsubstantiated, not well-researched.

Yes, it is true that for the past 42 years of the people’s revolution, the government has been unable to crush it. It is interesting to note that the revolution is a qualified candidate for belligerency, the government, for the past 42 years, is calling it as an armed insurgency. Despite the government’s army’s annual pronouncements and targets that it will crush the revolutionary army by the end of the year, the revolution is still on going, if not growing in members. In fact, in its statement for this year’s anniversary, the people’s revolution under the leadership of the CPP-NPA-NDF is under a plan to move the armed struggle from strategic defensive to strategic stalemate in the next five years. Also in its statement, the revolutionary army is claiming that they grew in numbers this year.

Whose statistics should we trust?

We have the statistics from the government’s armed forces that is claiming that the revolutionary army is at its all-time low for the past 42 years. This claim came from a military institution who announces every year that the revolution will be ended by the end of the year and that no anniversaries will be celebrated the year after. And obviously, by the way, for the past 42 years has not been fulfilled.

We have, on the other side, the claims of the revolutionary army that they grew in numbers and that they were able to expand their guerrilla zones especially in Southern Mindanao. Now on its 42^nd anniversary, the revolution is moving from its first phase to the second in its four-phase people’s protracted war. More than its armed strength, the party remains to be strong ideologically.

Who is more credible? Which side is more believable?

Yes, the people from inquirer are right when they said that this is just a propaganda war. This is just a battle of one’s side propaganda to the other. But mind you, some propagandas are more credible not to mention believable than the others. Talk about a credible army.

It is not true that communism is dead or, as the people from Inquirer are trying to tell us, will soon be dead. It is far from becoming a dead ideology. The resurgence of social movements anchored on Marxist philosophies cannot be a possible consequence of an ideology that is dying. Contrary to the claims of the article, there is a re-awakening of communist wars in different parts of the world. And this cannot be easily done by a dead or dying ideology. In the words of V, ideas are bulletproofs. The communist ideals are not just bulletproofs, they are immortal. For as long as an oppressive capitalist society exists, the people will find a way to rediscover the Marxist communist principles.

Those who are supporting the revolution are far from supporting a senseless war. The people’s demand for a just and equitable society anchored on human rights is far from being senseless. The people’s war in defense of the oppressed workers, farmers, youth and the women is far from being senseless. If there is anything lacking in sense here, it is the government that continues to be deaf and blind to the demands of its people. Senseless policies such as the continuing state abandonment of its responsibility to social services, the state repression and unjustified killings, the continuation of the concentration of lands to few wealthy landlords and the concentration of the power and money to members of the ruling class is but a shame to the sensible demands of the peoples of the revolution.

As the people’s revolution celebrate yet another year, the mainstream media, the government and other individuals are again busy with their annual habit. Year after year, these are the same people who propagate false ideas and unsubstantiated claims regarding the Philippine communist movement. Ranging from "Communism is dead" comments to whatever these people are doing - wasting their time typing articles, every year, these same institutions and individuals engages themselves in a propaganda war against the people’s revolution.  If there is anything lacking in sense here, it is these people who continually engages themselves in black propaganda against the people’s revolution. Some writers are just not in the right side of history, and well, senseless. Or some writers just do not know their history.

Unless the government is willing to change, dialogues will only mean propaganda wars. Unless the system changes, the people will continually wage a, yes, costly, but justified and sensible war. Imagine this government and weep.

Popularity: 4% [?]